சிறுகதை : சர்ப்ப தோஷம்

superstitions_resources
அந்த ஆலமரத்தின் விழுதுகள் போல தோன்றும் பல உண்மையில் விழுதுகள் அல்ல, பாம்புகள் !! என்னும் பயம் பாபுவுக்கு சிறுவயதிலிருந்தே ஊட்டப்பட்டிருந்தது. அவனுக்கு மட்டுமல்ல அந்த கிராமம் முழுவதுக்குமே அந்த தகவல் தான் காலம் காலமாக சொல்லப்பட்டு வந்திருந்தது.

எனவே அந்த ஆலமரம் அந்த ஒட்டு மொத்த கிராமத்துக்குமே ஒரு பயத்தின் சின்னமாக நிமிர்ந்து நின்றது. ஆலமரத்தின் கீழே இருந்த சிறு சிலையில் நாகம் ஒன்று படமெடுத்து ஆடியது. ஆலமரத்தின் இடது பாகத்தில் சின்னதாய் ஒரு நாகராஜா கோயில்.

கிராமத்தில் நாக தோஷம் ஏதும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே அடிக்கடி மக்கள் வந்துஅந்த ஆலயத்தில் வழிபாடுகள் செய்வது வழக்கம்.

வழிபாடுகள் செய்யத் தவறும் போதெல்லாம் ஊருக்குள் யாரையாவது பாம்பு கடித்தது. யார் கனவிலாவது பாம்பு வந்து எச்சரித்தது. யார் வீட்டிலாவது பாம்பு நுழைந்தது.

ஆலமரத்தை நோக்கி ஆள்காட்டி விரலை நீட்டிப் பேசியதால் ஒருவன் அன்றைக்கு இரவே பாம்பு கடி பட்டு செத்துப் போனதாய் ஒரு கதை உண்டு. அன்றிலிருந்து யாரும் அந்த ஆலமரத்தை நோக்கி விரலை நீட்டிப் பேசுவதும் நின்று போனது.

அந்த கோயில் இருக்கும் திசையைப் பற்றிப் பேசுவதற்குக் கூட முகத்தைத் தான் முன்னோக்கியோ, பக்க வாட்டிலோ நீட்டி நீட்டிப் பேசினார்கள்.

ஊருக்குள் பாம்பைக் குறித்த பயம் அதிகரித்த பின் கோயிலின் காணிக்கைப் பெட்டி கவனிக்கப்படலாயிற்று. வெறும் நாணயங்கள் மட்டுமே விழும் வழக்கமாய் இருந்த அந்த பெட்டியில் நோட்டுகளும் விழலாயின.

அந்தக் கோயிலை ஒட்டி இருந்த குளம் தான் சர்ப்பக் குளம். குளமும் கோயிலும் ஒரு சின்ன வாய்க்காலால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. எனினும் ஆலமரத்தின் விழுதுகளில் சில அந்த குளத்தில் தான் விழுந்து கிடந்தது.

அந்த கிராமத்துக்கே அந்த குளம் தான் குளியல் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைக்கிறது. என்றாலும் அந்த குளத்தில் மாலை ஆறுமணிக்கு மேல் யாரும் குளிப்பதில்லை. அதற்கும் பாம்பைக் குறித்த பயமன்றி வேறேதும் இல்லை.

பாபுவுக்கும் சர்ப்பக் குளம் ஒரு பயத்தின் சின்னமாகவே இருந்தது. குளத்தில் குளிக்க வேண்டுமென்றாலோ, கோயிலைக் கடந்து சந்தைக்குச் செல்ல வேண்டுமென்றாலோ கூட்டுக்கு நான்கு பேரை அழைத்துக் கொண்டு செல்வது தான் அவனுடைய வழக்கம்.

பாபுவுக்கு சினிமா பார்ப்பது என்பது உலக மகா இலட்சியம். இதுவரை சினிமா பார்த்ததில்லை. சாப்பாட்டுக்கு வழியில்லாத வீட்டில் சினிமாவுக்குக் காசு கேட்டால் உதை விழும் என்பது பாபுவுக்கு தெரியாமலில்லை.

இருந்தாலும் ஒரு முறை மெதுவாய் அம்மாவிடம் பேச்சு எடுத்து புளியங் கொம்பால் அடி வாங்கியிருக்கிறான். முளைச்சு மூணு எல உடல. சினிமா பாக்கணுமாம்ல.. என்ற அம்மாவின் குரல் நான்கு பனை மர உயரத்துக்கு எழுந்து அடங்கியபின் அவன் அம்மாவிடம் சினிமா பார்க்க காசு கேட்பதில்லை.
அம்மாவே இப்படியெனில் அப்பாவைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். பத்தோ இருபதோ சம்பாதிக்கும் ஒரு கிராமத்து வறுமை வீட்டில் கேளிக்கைகளுக்கு ஏது இட ஒதுக்கீடு ?
ஆனால் பாபுவின் திரைப்பட ஆசை மட்டும் தீரவே இல்லை. எப்படியாவது ஒரு படம் பார்த்து விட வேண்டும் என்னும் ஆசை பாபுவுக்குள் நிரம்பி வழிந்தது.

பாபுவோடே சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் தாஸ் தான் அவனுக்கு ஒரு ஐடியா கொடுத்தான்.

‘பாபு.. சினிமா பாக்க காசு கிடைக்க ஒரு வழியிருக்கு. சொல்லவா ?’

பாபு உற்சாகமானான். ‘சொல்லு. சொல்லு என்ன வழி ?? ‘

‘ஆனா இது கொஞ்சம் கஷ்டமான வழி. தைரியம் இருந்தா இதை நடத்தலாம். பயமா இருந்தா வேண்டாம். நான் சொல்லல’ தாஸ் கொஞ்சம் இழுத்தான்.

‘லேய். சினிமா பாக்கறதுக்கு என்ன வேணும்னாலும் செய்வேன். என்ன செய்யணும்ன்னு மட்டும் சொல்லு’ பாபு தன்னுடைய பதிமூன்று வயதுக்குச் சம்பந்தமில்லாத ஒல்லியான தேகத்தை முறுக்கி புஷ்டியைத் தூக்கிக் காட்டினான்.

‘இல்லாததை எதுக்குலே சும்மா காட்டறே. சக வயது தாஸ் சிரித்தான்.
‘அவசியமில்லாத காரியங்களை நிறுத்து. பைசா எப்படி கிடைக்கும் சொல்லு’ பாபு மீண்டும் காரியத்தில் கண்ணானான்.

‘நம்ம நாகராஜா கோயில் இருக்கு இல்லையா ?’

‘ஆமா ?’

‘அதுல இருக்கிற உண்டியல்ல இப்போ நிறைய காசு விழுதாம். அதுல இருந்து ரெண்டு ரூபா கிடைச்சா நமக்கு நைசா போய் படம் பாக்கலாம்’ தாஸ் சொல்ல பாபுவின் கண்களில் பயம் படமெடுத்தது.

‘லேய் என்ன சொல்லுதே ? அங்கே போனா பாம்பு கடிச்சு சாவ வேண்டியது தான்’

‘அதெல்லாம் ஆளுவ சும்மா சொல்றது. படம் பாக்கணும்னா இது ஒண்ணு தான் வழி’ தாஸ் உசுப்பேற்றினான்.

‘இல்ல வேண்டாம்டே.. எனக்கு பேடியா இருக்கு’ பாபுவின் கண்களில் திட்டுத் திட்டாய் பயம்.
‘பெரிய தைரியசாலி போல பேசினே.. பேடி தூறி…’ தாஸ் சிரித்தான்.

தாஸின் அந்த வார்த்தைகள் பாபுவை உசுப்பேற்றி விட்டன. பாபுவை உசுப்பேற்ற வேண்டும் என்பதற்காக தாஸ் பயன்படுத்திய அஸ்திரம் தான் அது என்பது பாபுவுக்குப் புரிந்திருக்கவில்லை.

‘லேய்.. எனக்கு பயம் ஒண்ணும் இல்லை. ஆனா உண்டியலுக்கு உள்ளே இருக்கிற காசை
எப்படி எடுக்கிறது ?’ பாபு கேட்டான்.

‘அதுக்கு எல்லாம் வழியிருக்கு. நல்ல ஒரு ஈக்கிலை எடுத்து அதுல சக்கை அரக்கை தடவி உண்டியலுக்கு உள்ளே போட்டு நல்லா நாலு சுத்து சுத்தணும். அப்புறம் அதை வெளியே எடுத்தா அதுல பணம் எல்லாம் ஒட்டிட்டு வரும். ஒந்நோ ரெண்டோபோதும் நமக்கு’ பாபு தொழில் நுட்பத்தை விளக்க பாபு வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

‘இது சரிபட்டு வருமா ? யாராவது பாத்துட்டா ?’

‘உச்சைக்கு பன்னிரண்டு மணில இருந்து மூநு மணி வரை அந்த பக்கம் யாரும் வர மாட்டாங்க. அப்போ போனா நைசா எடுத்துட்டு வரலாம்’ தாஸ் நேரம் குறித்தான்.

பாபுவின் மனதுக்குள் படம் பார்க்கும் ஆசையும், பாம்பு குறித்த பயமும் மாறி மாறி வந்தது. அவனுடைய மனதில் கடவுளைக் குறித்தோ, தண்டனை குறித்தோ, தான் செய்வது தவறு என்பதைக் குறித்தோ எந்த விதமான சிந்தனைகளும் இல்லை.

பாம்பு கடிக்குமா ? எனும் பயம் மட்டுமே அடிக்கடி வந்து போனது. ஆனால் கடைசியில் பயத்தை ஆசை வென்றது.

அன்றைக்கே பணம் திருடி, அன்று மதியமே படம் பார்ப்பதாய் ஏற்பாடு.

நான் வீட்டுக்கு போயிட்டு நேரா கோயிலுக்கு வரேன். நீயும் அங்கே வா. ஒரு பன்னிரண்டு மணிக்கு வந்துடு. அப்போதான் யாரும் இருக்க மாட்டாங்க. தாஸ் சொல்லி விட்டு
கிளம்பினான்.

பாபுவுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. திருட்டுச் செய்து பழக்கப் பட்டவர்கள் அல்ல இருவரும். முதன் முதலாய் ஏதோ ஒரு திருட்டுத் தனத்தைச் செய்யப்போவதை ஒரு திரில் கலந்த சுவாரஸ்யமாய் பார்த்தான் பாபு.

இப்போது அவனுடைய மனதிலிருந்த பயம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து பணம் கிடைக்குமா ? படம் பார்க்க முடியுமா எனும் இரண்டு எண்ணங்கள் மட்டுமே மேலெழுந்தன.

பன்னிரண்டு மணிக்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கிறது. யோசித்துக் கொண்டிருந்த பாபுவுக்கு திடீரென ஒரு யோசனை. ஏன் தாஸுக்காக காத்திருக்க வேண்டும் ? தானே போய் உண்டியலில் இருந்து காசு திருடலாமே ?

எதையோ சாதித்ததாய் தாஸிடம் பெருமையாய் நிற்கலாமே ? தன்னுடைய பெருமை அப்போது தான் அவனுக்குத் தெரியும் !

குருட்டுத் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு ஆலமரம் நோக்கிச் சென்றான் பாபு.
ஆலமரம் ஒரு பத்து நிமிட நடை தூரத்தில் இருந்தது. துரிதமாக நடந்தான். மரத்தை நெருங்க நெருங்க கொஞ்சம் உள்ளுக்குள் உதறலும் எடுத்தது.

வழியில் சாய்ந்து கிடந்த ஒரு தென்னம் ஓலையில் இருந்து ஒரு ஈக்கிலை எடுத்துக் கொண்டான். அதை நன்றாக சுத்தம் செய்து பலா மரம் நோக்கி நடந்தான்.

அந்த பாதையும், எந்த பாதையில் என்ன இருக்கும் என்பதும் பாபுவுக்கு அத்துபடி. நேராக பலா மரம் சென்றவன் ஒரு பலாக்காயின் கழுத்துப் பகுதியை கிள்ளினான். பசை குபுக் என வெள்ளைப் பல் காட்டி சிரித்தது.

அதிலிருந்த பசையை எடுத்து ஈக்கில் குச்சியில் நன்றாகத் தேய்த்துக் கொண்டு கோயிலை நோக்கி நடந்தான்.

யாரும் இல்லை. நிசப்தம்.

பாபு நேராக உண்டியலை நோக்கிச் சென்றான். சற்று நேரம் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். எந்தசத்தமும் இல்லை.

உண்டியலுக்குள் ஈக்குச்சியை நுழைத்தான். இரண்டு உள்ளங் கைகளாலும் ஈக்கிலைப் பற்றி நன்றாக முன்னும் பின்னுமாய் சுற்றினான்.

மெதுவாய் வெளியே எடுத்தான். பாபுவின் கண்களை பாபுவாலேயே நம்ப முடியவில்லை. ஈக்கிலைச் சுற்றி ஒரு பத்து ரூபாய் ஒட்டி உருண்டு வெளியே வந்தது.

பாபு பணத்தை எடுத்து டவுசருக்குள் அவசர அவசரமாய் சுருட்டி வைத்துக் கொண்டு ஈக்கிலை தூரமாய் எறிந்தான்.

உண்டியலை விட்டி விலகி கோயிலுக்கு வெளியே வந்த பாபு தலை தெறிக்க ஓடினான்.

தாஸுக்கு எதையும் நம்ப முடியவில்லை. படம் பார்த்து முடியும் வரை பாபுவின் அலட்டல்கள் தாங்கவும் முடியவில்லை. பாபு எதையோ சாதித்தவனாய் நிமிர்ந்து நடந்தான்.

ஆனால் அந்த ஆர்ப்பாட்டமெல்லாம் இரவு வரை தான். வெளிச்சம் போன இரவு பாபுவுக்குவழக்கமான இரவாய் இருக்கவில்லை. பயத்தின் முழு உருவமும் இருட்டாய் மாறி அவனை நெருக்கியது.

படுத்தால் கண்ணுக்குள் பாம்பு படமெடுத்து ஆடியது. திடீரென ஆலம் விழுதிலிருந்து
இறங்கி வந்த பாம்பு பாபுவின் கழுத்தில் விழுகிறது.

உண்டியலுக்குள்ளிருந்து வெளியே உருவி எடுக்கும் ஈக்கில் திடீரென பாம்பாய் மாறி
உஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்கிறது.

திடீரென பாம்பு துரத்துகிறது. ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறான்.

தூக்கமும் விழிப்பும் திகிலுமாய் மாறி மாறி துரத்த பாபு இரவு முழுவதும் தூக்கமின்றி விழித்தே கிடந்தான்.

தனக்கு பாம்பு கடித்து தான் மரணம் நேரிடப் போகிறது என்ற நடுக்கம் பாபுவுக்குள் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது.

இப்படி ஒரு செயலைச் செய்ய எப்படித் துணிந்தேன் ? அம்மா என்ன நினைப்பார்கள் ? அப்பா எப்படி இதை எதிர்கொள்வார்கள் ? யாரிடமும் சொல்லாமல் விட்டால் நான் எங்கேயாவது பாம்பு கடி பட்டு இறந்து போனால் என்ன செய்வது ? என்று பாபு குழம்பிப் போய் கிடந்தான்.

பாபு என்று சொல்வதற்குப் பதிலாய் பாம்பு என்றே அவன் வாய் உளறிக் கொட்டியது. உதறலும் பயமும் கலந்து வாழ்வின் உச்சகட்ட திகிலை பாபு சந்தித்தது அந்த இரவில் தான்.

ஆனால் மறு நாள் இரவு அப்படி இருக்கவில்லை சற்று வீரியம் குறைந்திருந்தது.. அதன் மறுநாள் இன்னும் வலுவிழந்தது. வாரங்கள் போயின, மாதங்கள் போயின, வருடங்களும் அதன் போக்கில் போய் மறைந்தது.

எதுவும் நடக்கவில்லை.

பாபுவுக்கு எதுவும் நேரவில்லை என்பதால் தாஸ் அடிக்கடி உண்டியலுக்குள்ளிருந்து காசு எடுத்து படம் பார்ப்பதை உப தொழிலாகவே வைத்திருந்தான்.

பாபு அந்த ஒரு தடவைக்கு மேல் பணம் எடுக்கவில்லை.

அந்த ஒருமுறை எடுத்த பணமே அவனுக்குள்ளிருந்த பயத்தின் ஆழத்தை அவனுக்கு புரிய வைத்திருந்தது. அத்துடன் பாம்புக்கும் பணத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்பதும் அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அதன்பின் பாபு மேல்படிப்புக்காய் வெளியூர் சென்று ஏதோ ஓர் கணினி மென்பொருள் கம்பெனி வழியாக அமெரிக்காவும் சென்று விட்டான்.

அந்த ஆலமரம் இன்னும் கம்பீரமாய் நின்று கொண்டிருப்பதாகவும், அதன் விழுதுகளில் பிள்ளைகள் தொங்கி விளையாடுவதாகவும், அந்த கோயிலை புதுப்பித்து வெளியே மதில் கட்டி பாதுகாத்திருப்பதாகவும், ஊரில் மின் விளக்குகள் வந்தபின் எந்த பயமும் இல்லை என்றும் பாம்பு தொல்லை அறவே ஒழிந்திருப்பதாகவும் ஒருமுறை பாபுவிடம் தாஸ் போனில் நீண்ட நேரம் பேசினான்.

பாபு சிரித்துக் கொண்டான். பயங்களின் பூர்வீகங்களைப் புரிந்து கொண்டால் சில சிலிர்க்கும் அனுபவங்கள் மனிதனுக்கு வாய்க்காமலேயே போய்விடும் என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான்.

சேவியர்
( வெள்ளக்காரன் சாமி – சிறுகதைத் தொகுப்பிலிருந்து )

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *