விபத்து

article-1296677220297-0d04d8a6000005dc-517183_636x429
accident.jpg
மதியம் மணி ஒன்று. அந்த அமெரிக்கச் சாலை தன் மேல் போர்த்தப் பட்டிருந்த பனி ஆடையை இப்போது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்த் தண்ணீராய்க் கழற்ற ஆரம்பித்திருந்தது. வெயில் அடித்தாலும் விறைக்க வைக்கும் குளிர் காற்றில் நிரம்பியிருக்க, வாகனங்கள் மணிக்கு நூற்றுச் சொச்சம் கிலோமீட்டர்கள் என்னும் வேகத்தில் பாய்ந்து கொண்டிருந்தன. தன்னுடைய டயோட்டா காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான் விமல். அருகிலேயே விக்னேஷ். பின் இருக்கையில் சாய்வாய் அமர்ந்திருந்தார்கள் ஆனந்தியும், ஹேமாவும்.

கார் உள்ளுக்குள் கதகதப்பாய் வெப்பக் காற்றை நிறைத்துக் கொண்டு மணிக்கு நூற்றுப் பத்து கிலோமீட்டர் எனும் வேகத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தது. ஆனந்தியின் மனசு முழுதும் அந்த கதை பற்றிய எண்ணங்களே ஓடிக் கொண்டிருந்தன. பொதுவாகவே ஒரு கதை எழுத பத்து நாட்களாவது எடுத்துக் கொள்வாள் ஆனந்தி. தன்னுடைய கதைகள் சாதாரண விஷயங்களைச் சொன்னாலும் அதில் ஒரு நேர்த்தி இருக்க வேண்டும் என்பதே அவளுடைய பிடிவாதக் கொள்கை.

இப்படித்தான், சேரி வாழ் குடும்பம் ஒன்று ஒரு மழைநாள் இரவில் படும் அவஸ்தையை எழுதுவதற்காக ஒரு மழைநாள் இரவு முழுதும் சேரியிலேயே படுத்துவிட்டு வந்தாள். இரயில்வே பிளார்பாரக் கடைவைத்திருப்பவனைப் பற்றி எழுத வேண்டுமென்று ஒரு நாள் பிளாட்பாரத்தில் கடை விரித்தாள். ஆனால் அந்தக் கதைகள் எங்கும் பிரசுரமாகவில்லை. அவளுடைய கதைகள் பல அங்கீகரிக்கப்பட்டதில்லை. அதற்காய் ஆனந்தி வருத்தப்படுவதுமில்லை. “நான் செடி மாதிரி. பூக்களை பூப்பிப்பது மட்டுமே எனக்குப் பிரியமான பணி. யாரும் பறித்துக் கொள்ளவில்லையே எனும் கவலையோ, யாரும் பாராட்டவில்லையே எனும் பதட்டமோ எனக்குக் கிடையாது” என்பாள்.

“பாட்டுச் சத்தத்தை கொஞ்சம் குறைத்து வை விமல் . பின் சீட்டில் உட்கார்ந்தால் தலையில் சம்மட்டியால் அடிப்பது போல இருக்கிறது” என்றபடியே ஆனந்தி காரின் ஜன்னலைத் திறந்தாள். காரில் ஏதோ ஒரு ஸ்பானிஸ் பாடல் அலறிக்கொண்டிருந்தது. குளிர் காற்று வேக வேகமாக முகத்தில் மோதியது. உள்ளே இருந்த வெப்பக் காற்றை எல்லாம் வினாடி நேரத்தில் விழுங்கிவிட்டு உள்ளுக்குள் குளிர் நிறைத்தது. கொஞ்ச நேரம் மூச்சை அடைக்கும் அந்த வேகக் காற்றில் சுகம் பிடித்தாள் ஆனந்தி. அதிக நேரம் ஜன்னலைத் திறந்து வைக்க அந்த பனிக்குளிர் இடம் தராததால் மீண்டும் மூடினாள். அவள் மனம் முழுதும் இப்போது எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கதையைப் பற்றிய சிந்தனைகளே நிறைந்திருந்தன.

ஒரு காதல் கதை. காதலுக்கு காதலன் வீட்டில் எதிர்ப்பு. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க காரணம் எதுவும் இல்லை. காதலனோ பிடிவாதமாய் காதலியைத் தான் மணம் செய்வேன் என்கிறான்.தீறுதியில் காதலன் வீட்டா ஒத்துக் கொள்கிறார்கள். காதலி அமெரிக்கா செல்கிறாள். ஒரு விபத்து நடக்கிறது. விபத்தில் காதலி ஊனமாகிறாள். காதலைத் தடுக்க காரணம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் காதலனின் பெற்றோருக்கு அந்த விபத்து ஒரு காரணமாகிறது. இது தான் கதை. இதில் காதலியாக ஆனந்தி. காதலனாக கிரி.

கிரியை நினைக்கும் போதெல்லாம் ஆனந்திக்குக் கவிதை எழுதத் தோன்றும். ஆனாலும் அவள் எழுதுவதில்லை. ” கவிதை எழுதினால் அது சாதாரணக் காதல், நூற்றுக்கு தொன்னூற்றொன்பது பேர் காதலித்தால் கவிதை தானே எழுதுகிறார்கள் இல்லையா கிரி ?”  என்பாள். ஆனால் கிரி அதற்கு நேரெதிர். ஒவ்வோர் சந்திப்புக்கும் ஒவ்வொரு கவிதை எழுதுவான். கிரியும் ஆனந்தியைப் போல ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் தான் பணிபுரிகிறான். யார் மீதும் வராத காதல் ஆனந்தி மீது வந்ததற்கான வலுவான காரணத்தை கிரியாலும், காதலாலும் சொல்ல முடியவில்லை !. அதை விசாரிக்க இருவரும் விசாரணைக் கமிஷன் அமைத்துக் கொண்டதும் இல்லை. அது தானே காதல் ?

ஆனந்தி அமெரிக்கா வந்த அந்த நள்ளிரவில் விமான நிலையத்தில் பெருமையும், கண்ணீரும், வலியும் கலந்த பார்வை ஒன்றை கிரியின் கண்களில் கண்டபோது ஆனந்திக்கு இந்த மூன்று மாதப் பயணம் முள் காடாய் உறுத்தியது. என்ன செய்வது ? இப்போது போக மாட்டேன் என்றால், பிறகு எந்த வாய்ப்பும் தரமாட்டார்களாம் அலுவலகத்தில். எப்படியும் இந்த மூன்று மாதம் பொறுத்துத் தான் ஆக வேண்டும். அதற்குப் பின் திருமணம். கிரியின் பெற்றோர் மீண்டும் முருங்கை மரம் ஏறும் முன் அது நடக்க வேண்டும். என்னதான் கிரியுடன் சேர்ந்து பதிவுத் திருமணம் பண்ணிக் கொள்ள முடியும் என்றாலும், கூட்டுக் குடும்ப சூழலில் நடக்கும் திருமண வாழ்க்கையே வேண்டும் என்னும் பிடிவாதக் குணம் அவளுக்கு.

ஆனந்தியின் கதைகளின் முதல் வாசகன் கிரி தான். கிரியின் கவிதைகளின் முதல் ரசிகை அவள்.
” என்ன ஆனந்தி எந்தக் கதைகளை எழுதினாலும், அந்த களத்துக்குள்ளே போய் தான் எழுதறே… முத்தம் பற்றி ஒரு கதை எழுதேன் .. நான் களம் அமைத்துத் தரேன்”… அவ்வப்போது சீண்டுவான்.
“ஆமா… இப்போ முத்தம் பற்றி எழுது முத்தத்துக்கு ஏற்பாடு பண்றேன்னு சொல்லுவே… அப்புறம் குழந்தை பற்றி எழுதுண்ணு சொல்லுவே…” சொல்லி முடிக்கும் முன் வெட்கப் படுவாள் ஆனந்தி.

” ஏன் ? முத்தம் பற்றி எழுதுறது என்ன தப்பு ஆனந்தி ? பிழையா எழுதினாலும் இனிக்கிற ஒரே கவிதை முத்தம் தான் தெரியுமா ? ” – கண் சிமிட்டுவான் கிரி.
“ஆமா.. ஆமா… ஏதாவது பேசியே சமாளிச்சுடு. நான் முத்தம் பற்றி எழுதினாலும்… குழந்தையின் முத்தம் பற்றி தான் எழுதுவேன்”… சிரிப்பாள் ஆனந்தி.
” நம்ம குழந்தையா ? ” – மீண்டும் சிணுங்கலாய் அபினயம் காட்டிச் சீண்டுவான் கிரி.

நினைவுளில் மூழ்கிப் போய் மெலிதாய் புன்னகைத்தாள் ஆனந்தி. கதைக்கு கதாநாயகன் ரெடி, கதாநாயகி ரெடி, களம் ரெடி.. இனிமேல் அந்த விபத்து தான் பாக்கி. இதுவரை எந்த விபத்தையும் நேரடியாய் பார்த்ததில்லை ஆனந்தி. கதைக்கு அந்த விபத்து தான் முக்கியம் என்பதால் கதையின் அந்தப் பாகத்தை ஜீவனோடு எழுதவேண்டும். என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. யோசனையில் மூழ்கினாள் ஆனந்தி.

“விமல் கொஞ்சம் மெதுவா போயேன்… ரோடெல்லாம் ஒரே ஈரமா இருக்கு…” ஹேமா மூன்றாவது முறையாகச் சொன்னாள்.
” வேணும்ன்னா சீட் பெல்ட் போட்டுக்கோ ஹேமா… இங்கே நான் நாலு வருஷமா கார் ஓட்டறேன். ஒரு சின்ன துரும்புக்கு கூட சேதம் வருத்தியதில்லை. கவலைப் படாதே”.. விமல் சிரித்தான்.

“பயம்ன்னு இல்லே… ரோடு ஈரமா இருக்கிறதனால சொன்னேன். ” ஹேமா முனகினாள்.
“ஆமா, நாம எந்த எக்சிட் எடுக்கணும் ?” விமல் விக்னேஷ் பக்கமாய் திரும்பிக் கேட்டான்.

அமெரிக்காவில் பிரீவே எனப்படும் சாலைகளில் நிறுத்தங்கள் கிடையாது. வேகம் அதிகபட்சம் நூற்றுப் பத்து கிலோமீட்டர்கள் என்று அறிவிப்புப் பலகைகள் மைல் க்கு ஒரு முறை சொல்லும். ஆனாலும் வாகனங்கள் நூற்று முப்பது, நூற்று நாற்பது என்று மதிக்காமல் ஓடும். குறைந்தபட்ச வேகமே எப்படியும் எண்பது, தொண்ணூறு கிலோ மீட்டர்கள் இருக்கும். வேகம் அளவுக்கு அதிகமாகிப் போனால் ஆங்காங்கே கண்ணில் விளக்கெண்ணை ஊற்றிக் காத்திருக்கும் போலீசாரிடம் கப்பம் கட்ட வேண்டியது தான். இங்கே கப்பம் கட்டும் பணத்தில் ஊரில் நல்லதாய் இரண்டு டி.வி.எஸ் வாங்காலாம்.

இந்த பிரிவே க்கள் பெரும்பாலும் இரண்டு அல்லது மூன்று லேன் வசதியோடு, ஒரு வழிப்பாதையாக இருக்கும். அதிக பட்ச வேகக் காரர்கள் இடப்பக்கமும், வேகம் குறைவாய் ஓட்டுபவர்கள் வலப்பக்கமும் செல்ல வேண்டும் என்பது சட்டம். எந்த ஊருக்குப் போகவேண்டுமென்றாலும், இந்த பிரீ வே யிலிருந்து பிரிந்து செல்லும் ஒரு ரோட்டை பிடித்தாக வேண்டும். ஒவ்வொரு பிரிந்து செல்லும் சாலைக்கும் ஒவ்வொரு எண் இருக்கும். அந்த எண் தெரியாவிட்டால் திக்குத் தெரியாத காட்டில் அலைய வேண்டியது தான். சாலை ஓரங்களில் ஆள் நடமாட்டம் அறவே இருக்காது.

“எந்த எக்சிட் எடுக்கவேண்டும்” என்ற விமலின் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல விக்னேஷ் வரைபடத்தை புரட்டினான்.
” சீக்கிரம் பாருப்பா…. நாம முன்னூற்று ஒன்பதிலே இருக்கிறோம்…” விமல் பாடலில் சத்தத்தை குறைத்துக் கொண்டே சொன்னான்.
விக்னேஷ் வரைபடத்தின் மீது விரலை ஓட்டியபடியே….. ” நாம் முன்னூற்றுப் பத்தில் நுழைய வேண்டும் ” என்பதற்குள் கார் முன்னூற்றுப் பத்தை வெகுவாக நெருங்கியிருந்தது.

சட்டென்று காரை வலப்புறமாய் திருப்பி வெளியேறும் சாலையை அடைவதற்குள் காரின் வேகத்தைக் குறைக்க முடியாமல் போக, சாலையின் மேலும், சாலை ஓரங்களிலும் கிடந்த பனி காரின் டயரை இறுக்கமாய் பற்றிக் கொள்ள மறுத்து கைகளைவிரிக்க, கார் அந்த பிரீ வேயில் ஒரு சுற்று சுற்றி எதிர் பக்கமாய் திரும்பி நிராயுதபானியாய் நின்றது. காரை நோக்கி இராட்சச வேகத்தில் வண்டிகள் பாய்ந்து வந்தன.

நிலமையின் வீரியம் காரிலிருப்பவர்களுக்குப் புரிந்து அலற ஆரம்பிப்பதற்குள் அசுர வேகக் கார் ஒன்று வேகமாய் மோதி இவர்கள் காரை இடது ஓரத்துக்குள் தள்ளியது. அங்கிருந்து இன்னொரு கார் மோத, வலப்பக்கமாய் உருண்டது. என்ன நடக்கிறது என்பதை உணரும் முன் வாகனம் தன் அத்தனை பக்கங்களிலும் மூர்க்கத்தனமான மோதல்களைப் பெற்று ஓரமாய் தூக்கி வீசப்பட்டது.

பக்கத்துக் காரில் இருந்தவர்கள் போன் செய்திருக்க வேண்டும். விபத்து நடத்து மூன்று நிமிடங்கள் முழுதாய் முடியும் முன் அந்த இடம் முழுவதும் போக்கு வரத்து நிறுத்தப்பட்டு காவல்துறை வண்டிகளும், ஆம்புலன்ஸ்களுமாய் நிறைந்திருந்தன.

*

ஆனந்தி கண்களைத் திறந்தாள். சுற்றிலும் மங்கலாய் உருவங்கள். விமல் தான் முதலில் கண்களில் தட்டுப் பட்டான்.
” ஆனந்தி … “… மெதுவாக அழைத்துக் கொண்டே விமல் ஆனந்தியை நெருங்கினான்.
” மத்தவங்க எல்லாம்…. எப்படி இருக்காங்க… ?” ஆனந்தியின் தொண்டையில் வார்த்தைகள் பலவீனமாய் வெளிவந்தன.
தான் எத்தனை நாளாய் மயக்கத்தில் இருக்கிறேன் என்ற கேள்வி ஆனந்தியின் உள்ளுக்குள் மெல்ல உருண்டது.

” யாருக்கும் ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல ஆனந்தி. ஐயாம் வெரி சாரி…   இப்படியெல்லாம் ஆகும்ன்னு நினைச்சுக் கூட பாக்கல. எல்லாத்துக்கும் நான் தான் காரணம் ” விமலின் கண்கள் கலங்கின.
” அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை விமல் யாருக்கும் எதுவும் ஆகல இல்லே…” இன்னும் வார்த்தைகள் பலம் பெறாமல் தான் வந்தன.
” ஹேமா எங்கே ? “என்றபடியே வலது கையைத் தூக்கிய ஆனந்தி ஏகமாய் அதிர்ந்தாள். அவளுடைய கை முழங்கையோடு முடிந்து போயிருந்தது.
அதிர்ச்சியின் உச்சம் உள்ளத்தைத் தாக்க …. உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று உருள மீண்டும் மயக்கத்துக்குள் போனாள் ஆனந்தி.

*

“அப்பா…”- கிரி அப்பாவை மெதுவாக அழைத்தான்.
அப்பா திரும்பினார்.
” ஆனந்திக்கு விபத்து நடந்திடுச்சுப்பா…. அதுல.. ஆனந்தியோட கை…….” அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் கிரியின் கண்கள் கலங்கின.

ஒரு நிமிடம் அமைதியாய் அமர்ந்திருந்த அப்பா பேச ஆரம்பித்தார்,
” கேள்விப் பட்டேன்….  எல்லாம் கேள்விப் பட்டேன். என்ன பண்ன முடியும் ? எல்லாம் நடக்கணும்னு இருக்கு…. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் இது நடந்திருந்தா நான் என்ன செய்திருக்க முடியும். இந்த நேரத்துல இதைக் காரணம் காட்டி காதலை முறிக்கிற அளவுக்கு நான் ஒண்ணும் மனசாட்சி இல்லாதவன் இல்லை… நிச்சயித்தபடியே திருமணம் நடக்கும். கவலைப்படாதே. அவளுக்கு போன் பண்ணி ஆறுதல் சொல்லு”…
சொல்லிவிட்டு கண்மூடிய அப்பாவை ஆச்சரியமாய்ப் பார்த்தான் கிரி.

” இல்லேப்பா. ஒரு கை இல்லாத பொண்ணு கூட வாழறது பிராக்டிக்கலா எனக்கு சரியாப் படல. நீங்களும் அதையே சொல்லுவீங்கன்னு எதிர்பார்த்தேன். ஆனா நீங்க நேர்மாறா சொல்லிட்டீங்க. காதலிச்சப்போ வேண்டாம்ன்னு சொன்னீங்க, நான் கேக்கல. இப்போ வேணும்ன்னு சொல்றீங்க… அதையும் என்னால கேக்க முடியல” . என்னை மன்னிச்சுடுங்கப்பா. என்ற மகனை அதிர்ச்சியாய்ப் பார்த்தார் அப்பா.

முடிவு தெரியாத நிலையில் ஆனந்தி இன்னும் மயக்கத்தில் இருந்தாள். அவளுடைய கதை  ஒரு விபத்தைச் சந்தித்த அதிர்ச்சியில் முடிவுறாமல் கிடந்தது.

*

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *